اگر روحیه حماسی از یک ملت گرفته شود، در میان مردم آن دیار، فرهنگ زانو زدن و تسلیم شدن رواج می یابد

جمعه, 14 خرداد 775 00:34

یکشنبه 1 مردادماه 1396

صبح امروز جلسه شورای حوزه دستیاری را برگزار کردم. پس از آن میزبان سردار ساجدی نیا فرمانده انتظامی استان تهران بودم. ساعت 16 به دانشگاه تهران رفتم و جلسه هیئت مدیره اتحادیه انجمن های علوم جغرافیایی را برگزار کردم.


 

سردار دکتر مدیری، دکتر یمانی، دکتر رضوی و اساتید دیگر حضور داشتند. مصوبات جلسه قبل  را مرور کردیم. قرار شد با شهرداری تهران مکاتبه نماییم و درخواست کنیم خانه جغرافیا را به مدت دو سال در اختیار این اتحادیه قرار دهند. در مورد تهیه دستورالعمل و وظایف کمیته های اتحادیه هم تبادل نظر کردیم. احکامی را که برای مسئولان کمیته ها صادر کرده بودم را در این جلسه به اساتید دادم.
ساعت 17 راهی شهرری و آستان مقدس سیدالکریم، حضرت عبدالعظیم حسنی(ع) شدم و به دعوت سردار صفاری فرمانده دانشگاه افسری امام حسین(ع) در جمع سه گردان از پاسداران در حال آموزش این دانشگاه سخنرانی کردم. اصل برنامه، یادواره سردار شهید شوشتری بود.
سردار قاآنی جانشین فرمانده نیروی قدس سپاه و سردار صفاری و سردار اباذری در برنامه حضور داشتند.


 
در آغاز صحبتهایم با تاکید بر اینکه رمز اقتدار، امنیت و پیشرفت انقلاب اسلامی، حفظ فرهنگ جهاد و مقاومت است،گفتم: اگر روحیه حماسی از یک ملت گرفته شود و جوانانش روحیه ظلم‌ستیزی نداشته باشند، آنگاه در میان مردم آن دیار، فرهنگ زانو زدن و تسلیم شدن در برابر ظالم ترویج پیدا می‌کند.
در زمان جنگ هم بسیاری عقیده داشتند که باید با دشمن کنار بیاییم، این تفکر یک تفکر اشتباه بود. تفکر دیگر، ایستادگی و مقاومت در برابر ظلم و استکبار حتی به قیمت شهادت بود و ما دیدیم که تفکر دوم جواب داد و لباس عزتی که امروز بر تن ملت ایران است را مدیون شهدا و صبوری خانواده‌های آنان هستیم. شهید شوشتری طی ۸ سال دفاع مقدس، کمتر از ۸ ماه در خدمت خانواده‌اش بود. بنابراین نمی‌توان از نقش پررنگ همسران شهدا چشم‌پوشی کرد.
عظمت همسران، مادران، پدران و فرزندان شهیدان را نباید فراموش کنیم. مدتی قبل در خدمت پدر یکی از شهیدان بودم. آن پدر شهید برایم تعریف کرد زمانی که در نیمه‌های شب برای خوردن آب بیدار شده بود، روی زمین افتاد و چون تنها بود تا صبح بیهوش مانده بود. ایشان این‌طور بیان می‌کرد که اگر پسرم زنده بود، من این‌طوری نمی‌شدم. واقعاً خانواده های معظم شهدا اسوه های صبر و مقاومت و ایثار هستند.
از جوانان می‌خواهم که زندگی شهید شوشتری را مطالعه کنند، ما باید بدانیم که اندیشه و رفتار شهدایی همچون نورعلی شوشتری چگونه بود که به چنین جایگاهی رسیدند. شهید شوشتری با قرآن مأنوس بود و نماز را در اول وقت به جا می‌آورد.
شهید شوشتری عظمت ملت ایران به ویژه مردم سیستان و بلوچستان را به خوبی درک کرده بود، این شهید بزرگوار برای تقویت وحدت در سیستان و بلوچستان، بهترین برنامه‌ریزی را کرد و به هدف خود هم رسید.
شهید شوشتری  مصداق واقعی یک “بسیجی” بود، من از جنگ کردستان تا مدتی قبل از شهادتشان، از نزدیک با ایشان آشنا و همراه بودم. طی این مدت، هیچگاه ندیدم که ایشان عصبانی بشود و یا صدایش را بالا ببرد، ترس در دل ایشان جای نداشت، آرامش ذاتی داشت، در مواقع بمباران، هیچ‌گاه سرش را پایین نمی‌آورد و حتی چشم‌هایش را نیز نمی‌بست چرا که صلابت خاصی داشت.
در انتهای برنامه از خانواده های معظم شهدای مدافع حرم و از خانواده شهید تیموری که در حوادث تروریستی تهران به شهادت رسید، تجلیل کردیم.